Czy web scraping jest legalny w USA? Co naprawdę mówi prawo

Kilka tygodni temu kolega z naszego zespołu sprzedaży zadał mi pytanie, które słyszę bez przerwy: „Czy możemy zeskrobać leady z tego publicznego katalogu firm, czy wylądujemy w sądzie?” Znalazł prawdziwą kopalnię danych o potencjalnych klientach — wszystko leżało otwarcie w sieci, bez logowania i paywalla — ale szybkie wyszukiwanie w Google przekonało go, że może skończyć w kajdankach.

Taki niepokój jest wszędzie. Zautomatyzowany ruch odpowiada dziś za około , rynek oprogramowania do web scrapingu ma wzrosnąć z około , a mimo to większość porad prawnych krążących w internecie jest przestarzała, zbyt uproszczona albo po prostu błędna. Sprawa hiQ kontra LinkedIn z 2022 roku? Prawie każdy artykuł przedstawia ją tak, jakby był to wyrok Sądu Najwyższego, że „każdy scraping jest legalny”. (Spoiler: nie jest i nigdy nie był.)

Tymczasem duże nowe sprawy z 2024 i 2025 roku — dotyczące X (dawniej Twitter), Meta, Reddita, Google i firm AI — aktywnie zmieniają zasady gry, a prawie nikt o nich nie pisze. Ten przewodnik wyjaśnia, co naprawdę mówi prawo USA o web scrapingu w 2026 roku, oddziela mity od rzeczywistości i daje praktyczne ramy, dzięki którym ocenisz, co wolno, a czego nie.

Czym jest web scraping i dlaczego firmy w ogóle się nim interesują?

Web scraping to używanie automatycznego oprogramowania do zbierania informacji ze stron internetowych i porządkowania ich w uporządkowane dane — na przykład w arkusze kalkulacyjne, bazy danych albo rekordy CRM.

Mówiąc prościej, scraper odwiedza strony, odczytuje podstawowy HTML i wyciąga konkretne punkty danych — ceny, nazwy, adresy, specyfikacje produktów, cokolwiek potrzebujesz — układając je w czyste wiersze i kolumny. To cyfrowy odpowiednik zatrudnienia kogoś, kto przepisuje dane ze strony do Excela, tylko że bot robi to w sekundy, a nie w godziny.

Web scraping to NIE hacking. Pobiera te same informacje, które każdy odwiedzający zobaczyłby w swojej przeglądarce.

I nie jest to jakaś niszowa sztuczka dla developerów. Wyszukiwarki, serwisy porównujące ceny, platformy nieruchomości, pulpity do badań rynkowych i narzędzia oparte na AI — wszystkie opierają się na web crawlingu i scrapingu. Jeśli kiedykolwiek używałeś Google, sprawdzałeś agregator lotów albo przeglądałeś Zillow, skorzystałeś na scrapingu.

Najczęstsze zastosowania biznesowe, z jakimi się spotykam:

• Pozyskiwanie leadów: wyciąganie nazw firm, stron internetowych, stanowisk albo publicznych danych kontaktowych z katalogów firm.
• Monitorowanie cen konkurencji: zespoły e-commerce śledzące ceny SKU rywali, dostępność i informacje o wysyłce.
• Analiza rynku nieruchomości: agregowanie publicznych ofert, cen i trendów rynkowych.
• Badanie produktów: pobieranie specyfikacji, ocen, dostępności i danych kategorii ze sklepów internetowych.
• Business intelligence / market intelligence: śledzenie ofert pracy, otwarć sklepów, sygnałów medialnych albo publicznych danych finansowych.

Sama technika jest neutralna. Ocena prawna zależy od tego, jak uzyskujesz dostęp do danych i co robisz z nimi później.

Czy web scraping jest legalny w USA? Krótka odpowiedź

W prawie federalnym USA nie ma przepisu, który całkowicie zakazywałby web scrapingu. Scrapowanie publicznie dostępnych danych jest co do zasady dozwolone.

Ale — i to jest duże „ale” — legalność zależy od kilku czynników: rodzaju danych, sposobu dostępu, tego, czy zaakceptowałeś regulamin, czy dane zawierają informacje osobowe oraz co planujesz z nimi zrobić.

Największe źródło zamieszania na forach, w wątkach na Reddicie, a nawet na blogach prawniczych? Ludzie mylą pojęcia „nielegalne” i „sprzeczne z regulaminem strony”. To zupełnie różne rzeczy. Naruszenie zasad strony może skończyć się zablokowaniem IP albo konta. Naruszenie prawa federalnego może oznaczać pozew, a w rzadkich przypadkach postępowanie karne. Większość konsekwencji scrapingu mieści się jednak zdecydowanie w kategorii cywilnej.

Reszta tego artykułu rozkłada na czynniki pierwsze najważniejsze przepisy, przełomowe orzeczenia sądowe (w tym te z 2024 i 2025 roku, o których prawie nikt nie wspomina) oraz praktyczne ramy decyzyjne, z których naprawdę możesz skorzystać.

Trzy rodzaje „nielegalności”: karna, cywilna i naruszenie ToS

Czas wyjaśnić największe nieporozumienie dotyczące prawa o web scrapingu. Gdy ktoś pyta „czy web scraping jest nielegalny?”, zwykle wrzuca do jednego worka trzy całkiem różne kategorie ryzyka. Rozdzielenie ich zmienia całą rozmowę.

wprost stwierdza, że zwykłe naruszenia regulaminu — takie jak założenie fałszywego konta czy złamanie zasad strony — same w sobie nie wystarczają do postawienia federalnych zarzutów karnych. To bardzo istotne.

Praktyczny wniosek: jeśli jesteś zespołem sprzedaży scrapującym publiczne listy firm albo zespołem e-commerce monitorującym ceny konkurencji, prawie na pewno mówimy o zarządzaniu ryzykiem cywilnym, a nie karnym. To nie znaczy, że możesz zignorować zasady, ale wartość tego ryzyka jest zwykle zupełnie inna, niż się wydaje.

Najważniejsze amerykańskie przepisy dotyczące web scrapingu

W USA z web scrapingiem krzyżują się cztery główne filary prawa, a każdy z nich dotyczy innego fragmentu układanki.

Computer Fraud and Abuse Act (CFAA)

pierwotnie powstał do ścigania włamań komputerowych. Z czasem stał się podstawowym przepisem w pozwach dotyczących scrapingu, zwykle w oparciu o tezę, że scraper uzyskał dostęp do strony „bez uprawnienia”.

Potem pojawiła się sprawa . Sąd Najwyższy orzekł, że osoba „przekracza uprawniony dostęp” w rozumieniu CFAA tylko wtedy, gdy wchodzi do obszarów komputera — plików, folderów, baz danych — do których nie ma prawa wstępu. Samo niewłaściwe wykorzystanie informacji, które i tak wolno ci zobaczyć, nie wystarcza.

Konsekwencje dla scrapingu:

• Niższe ryzyko CFAA: publiczne strony dostępne dla każdego bez logowania. Brak bariery, brak problemu „bez uprawnienia”.
• Wyższe ryzyko CFAA: dane za logowaniem, paywalle, tokeny dostępu, manipulacja sesją albo cofnięty dostęp.

Sprawa hiQ przeciwko LinkedIn (którą rozbierzemy niżej na części) wzmocniła to podejście w odniesieniu do danych publicznych. Ale CFAA to tylko jeden element układanki.

Prawo autorskie i DMCA

Amerykańskie prawo autorskie chroni oryginalną twórczą ekspresję — artykuły, zdjęcia, filmy, kreatywne opisy produktów — ale . Przełomową sprawą jest tu : fakty takie jak imiona, adresy czy numery telefonów nie podlegają ochronie prawem autorskim, niezależnie od tego, ile wysiłku włożono w ich zebranie.

Poziomy ryzyka dla danych scrapowanych:

dodaje kolejną warstwę: omijanie technicznych środków ochrony (paywalle, DRM, niektóre systemy anty-botowe), aby uzyskać dostęp do chronionej treści, może rodzić odpowiedzialność nawet wtedy, gdy samych treści nigdy nie kopiujesz. Sprawdza się to teraz agresywnie w sprawach z lat 2025–2026, w tym w , gdzie Google zarzuca naruszenie DMCA poprzez obchodzenie systemu anty-botowego SearchGuard.

Znaczenie ma też fair use — użycie transformacyjne (analiza, agregacja, budowanie na danych zamiast ich zwykłego ponownego publikowania) jest na ogół bezpieczniejsze niż kopiowanie i wklejanie cudzych treści.

Prawo umów: warunki korzystania z serwisu (browsewrap vs clickwrap)

Wiele stron internetowych zawiera w regulaminie zapisy anty-scrapingowe — ale ich egzekwowalność zależy wyłącznie od tego, w jaki sposób natknąłeś się na te warunki.

W sprawie sąd uznał, że warunki Meta nie obejmowały scrapingu publicznych danych po wylogowaniu w taki sposób, jak twierdziła Meta — nie wykazano, że Bright Data używała zalogowanych kont do tego konkretnego scrapingu publicznego. To ważne rozróżnienie.

Praktyczna rada: jeśli nigdy się nie logowałeś, nigdy nie kliknąłeś „Akceptuję” i scrapujesz wyłącznie publiczne strony, browsewrap jest trudniejszy do wyegzekwowania przez serwis. Ale zawsze sprawdzaj ToS przed scrapingiem, zwłaszcza jeśli założyłeś konto.

Amerykańskie stanowe przepisy o prywatności (CCPA i dalej)

Jeśli dane, które scrapujesz, zawierają informacje osobowe — imiona, e-maile, numery telefonów, dane lokalizacyjne — mogą mieć zastosowanie stanowe przepisy o prywatności. A ten patchwork szybko się powiększa. IAPP policzył , a .

Większość tych ustaw zawiera wyjątki dla „publicznie dostępnych” danych osobowych, ale definicje różnią się między stanami. A dalsze wykorzystanie — sprzedaż, udostępnianie lub profilowanie na podstawie tych danych — nadal może uruchamiać obowiązki, nawet jeśli początkowe zebranie danych jest zwolnione.

Dodatkowe stany z uchwalonymi ustawami to Utah, Oregon, Montana, Delaware, Iowa, Nebraska, New Hampshire, New Jersey, Tennessee, Minnesota, Maryland, Indiana, Kentucky i Rhode Island. Alabama uchwaliła ustawę obowiązującą od 1 maja 2027 r.

Dla użytkowników biznesowych scrapujących ceny produktów, listy firm albo dane rynkowe — czyli informacje nienależące do PII i o charakterze faktów — ryzyko prywatności jest znacznie niższe. Narzędzia takie jak skupiają się na uporządkowanym pobieraniu danych z publicznych stron (dane produktowe, katalogi firm, oferty nieruchomości), co mieści się w najniższej kategorii ryzyka scrapingu.

Przełomowe sprawy dotyczące web scrapingu: oś czasu od 2000 do 2026 roku

Tu właśnie — moim zdaniem — większość poradników na ten temat nie dowozi. Prawie każdy artykuł kończy się na hiQ kontra LinkedIn (2022) i ignoruje orzeczenia, które naprawdę kształtują dziś prawo scrapingu. Oto pełna oś czasu:

Trend jest jasny: sądy coraz mocniej chronią dostęp do danych publicznych w ramach CFAA, ale roszczenia oparte na prawie autorskim, umowach, prywatności, tajemnicy handlowej i infrastrukturze pozostają całkowicie odrębnymi ryzykami. A fala trenowania modeli AI tworzy zupełnie nowe pytania prawne.

Uporządkujmy fakty: co naprawdę zdecydowano w hiQ przeciwko LinkedIn

To najbardziej niezrozumiana sprawa w całym prawie web scrapingu. Widziałem ją cytowaną w postach na blogach, wątkach na Reddicie, a nawet w podsumowaniach prawnych jako dowód, że „scraping publicznych stron jest legalny”. To nie takie proste.

Oto, co naprawdę się wydarzyło:

Co orzekł hiQ: Dziewiąty Okręg utrzymał wstępny nakaz sądowy — czyli tymczasowe postanowienie — które uniemożliwiało LinkedIn blokowanie scrapingu publicznych profili hiQ. Sąd uznał, że dostęp do publicznie dostępnych danych prawdopodobnie nie narusza CFAA. Słowo kluczowe: prawdopodobnie. Źródło: .

Czego hiQ NIE ustanowił:

• Uniwersalnego prawa do scrapowania dowolnej publicznej strony
• Ostatecznego wyroku co do meritum — Sąd Najwyższy uchylił i odesłał sprawę po Van Buren, Dziewiąty Okręg potwierdził swoje stanowisko, a potem sprawa bez końcowego wyroku sądowego
• W opisywanej ugodzie pojawiły się 500 000 USD, nakaz oraz obowiązki zniszczenia danych i oprogramowania

Dlaczego to ma dla ciebie znaczenie: hiQ to dobra wiadomość dla scraperów danych publicznych. Pokazuje, że sądy patrzą sceptycznie na platformy, które próbują stworzyć prywatny monopol na informacje, których nie są właścicielem. Ale to nie jest gwarancja prawna. Inne roszczenia — o prawa autorskie, umowę, prywatność i tajemnicę handlową — nie zostały rozstrzygnięte. Po Van Buren obraz CFAA jest jaśniejszy, ale opieranie się wyłącznie na hiQ jako tarczy prawnej byłoby błędem.

Właściwe zrozumienie tej sprawy oddziela świadome zarządzanie ryzykiem od życzeniowego myślenia.

Czy mogę legalnie scrapować to? Praktyczny schemat decyzyjny

Legalność scrapingu brzmi jak „szara strefa” — słyszę to cały czas. Więc zamiast kolejnej teorii prawnej, oto ramy decyzyjne, z których możesz naprawdę skorzystać. Pięć pytań dla dowolnego projektu scrapingowego:

1. Czy dane są publicznie dostępne (bez logowania)?

• Jeśli NIE → wyższe ryzyko CFAA. Zanim ruszysz dalej, poproś o zgodę albo zleć analizę prawną.
• Jeśli TAK → przejdź do pytania 2.

2. Czy omijasz jakieś bariery techniczne (CAPTCHA, blokady IP, limity, paywalle)?

• Jeśli TAK → możliwe problemy z DMCA i CFAA. Zatrzymaj się albo przekieruj sprawę do prawnika.
• Jeśli NIE → przejdź do pytania 3.

3. Czy zaakceptowałeś clickwrap ToS, które zakazuje scrapingu?

• Jeśli TAK → ryzyko odpowiedzialności cywilnej za naruszenie umowy. Rozważ, czy dane są dostępne z innego źródła, albo poproś o zgodę.
• Jeśli NIE → przejdź do pytania 4.

4. Czy dane zawierają informacje osobowe (PII)?

• Jeśli TAK → sprawdź CCPA i właściwe stanowe przepisy o prywatności. Upewnij się, że masz zgodny z prawem cel i respektujesz prawo rezygnacji.
• Jeśli NIE → przejdź do pytania 5.

5. Co zrobisz z tymi danymi?

• Komercyjne ponowne publikowanie treści chronionych prawem autorskim (pełne artykuły, zdjęcia, filmy) → ryzyko copyright.
• Analiza transformacyjna, badania wewnętrzne albo wykorzystanie danych faktograficznych (ceny, specyfikacje, oferty) → zwykle niższe ryzyko.

Jeśli trafiasz do strefy „publiczne strony, bez obchodzenia zabezpieczeń, bez clickwrap, bez PII, dane faktograficzne do analizy wewnętrznej”, jesteś w najniższej kategorii ryzyka. Dokładnie do takich procesów zaprojektowano — do wyciągania uporządkowanych, faktograficznych danych z publicznych stron, takich jak oferty produktów, katalogi firm czy dane nieruchomości, a potem eksportu do Excela, Google Sheets, Airtable albo Notion do własnej analizy.

Zapisz ten schemat. Nie zastąpi prawnika, ale oszczędzi ci sporo niepotrzebnej paniki.

Trening AI i web scraping: nowa granica prawna

AI dodała do prawa scrapingu zupełnie nową warstwę złożoności. Scrapowanie danych do trenowania dużych modeli językowych, generatorów obrazów i innych systemów AI jest dziś jednym z głównych pól bitewnych — a sądy nie rozstrzygnęły jeszcze kluczowych pytań.

Na dziś sytuacja wygląda tak:

dodaje przydatny niuans: trenowanie na dużych, zróżnicowanych zbiorach danych może często być transformacyjne, ale kopiowanie z pirackich źródeł i użycia bezpośrednio konkurujące z rynkami właścicieli praw autorskich znacznie słabiej bronią się jako fair use.

Dla większości firm czytających ten artykuł różnica jest prosta: scrapowanie danych na własny użytek analityczny lub operacyjny (lead generation, monitorowanie cen, badania rynku) to zupełnie inny profil ryzyka niż scrapowanie danych do trenowania i monetyzacji modelu AI. Pierwszy wariant wiąże się z niższym ryzykiem copyright. Drugi to obszar, w którym toczą się największe pozwy.

Jak scrapować dane odpowiedzialnie (dobre praktyki dla zespołów biznesowych)

Dość prawa. Oto jak faktycznie scrapować dane, nie tworząc zespołowi problemów prawnych.

Trzymaj się danych publicznie dostępnych

Skup się na danych, które każdy może zobaczyć bez logowania — ofertach produktów, katalogach firm, rejestrach publicznych, stronach z cenami. W momencie, gdy wchodzisz za login, wchodzisz w obszar wyższego ryzyka.

Nie omijaj barier technicznych

Jeśli strona używa CAPTCHA, blokad IP, limitów albo paywalli, to są to sygnały. Ominięcie ich może uruchomić roszczenia z DMCA, CFAA albo z umowy. Jeśli dane są naprawdę ważne, poszukaj oficjalnego API albo partnerstwa danych.

Sprawdzaj warunki korzystania z serwisu

Szczególnie jeśli założyłeś konto albo kliknąłeś „Akceptuję”. Przeczytaj ToS pod kątem zapisów anty-scrapingowych. Jeśli regulamin zabrania scrapingu, a ty go zaakceptowałeś, rozważ, czy dane są dostępne z innego źródła.

Minimalizuj zbieranie danych osobowych

Jeśli zbierasz PII (imiona, e-maile, numery telefonów), upewnij się, że masz zgodny z prawem przypadek użycia zgodnie z właściwymi przepisami stanowymi. Scrapowanie faktograficznych danych biznesowych — nazw firm, cen produktów, szczegółów ofert — jest znacznie mniej ryzykowne niż scrapowanie profili indywidualnych konsumentów.

Szanuj robots.txt i limity żądań

sam w sobie nie jest wiążący prawnie, ale jego respektowanie pokazuje dobrą wolę. I nie obciążaj serwerów strony — ogranicz tempo żądań, zachowuj rozsądne odstępy i nie powoduj szkód infrastrukturalnych.

Używaj danych do analizy, nie do ponownego publikowania

Użycie transformacyjne — analiza, agregacja, badania wewnętrzne, konkurencyjny intelligence — jest dużo bezpieczniejsze niż kopiowanie i ponowne publikowanie cudzych artykułów, obrazów czy recenzji. Jeśli budujesz pulpity albo arkusze dla swojego zespołu, jesteś w lepszej sytuacji niż wtedy, gdy publikujesz scrapowane treści na własnej stronie.

Wybieraj narzędzia zaprojektowane pod zgodny ze standardami scraping

To miejsce, w którym wspomnę o tym, co zbudowaliśmy w . Nasze jest zaprojektowane dla użytkowników biznesowych, którzy chcą wyciągać uporządkowane dane z publicznych stron — oferty produktów, katalogi firm, dane nieruchomości, informacje o leadach — bez pisania kodu i bez obchodzenia barier technicznych. AI odczytuje stronę, proponuje pola i pozwala wyeksportować dane do . Narzędzie zostało zbudowane pod najniższy gałąź schematu decyzyjnego powyżej: publiczne strony, dane faktograficzne, bez obchodzenia logowania.

To powiedziawszy, żadne narzędzie nie zwalnia cię z ryzyka prawnego. Odpowiedzialność za to, co scrapujesz i jak to wykorzystujesz, zawsze spoczywa na tobie.

Prowadź logi i przestawiaj się po cease-and-desist

Dokumentuj aktywność scrapingu i cel biznesowy. Jeśli otrzymasz pismo cease-and-desist, zatrzymaj się i skonsultuj z prawnikiem. Kontynuowanie scrapingu po formalnym powiadomieniu znacząco zwiększa poziom ryzyka, zwłaszcza jeśli w grę wchodzą systemy za bramką.

Najważniejsze wnioski o legalności web scrapingu w USA

W skrócie:

• Żadne federalne prawo USA nie zakazuje web scrapingu. Scrapowanie publicznie dostępnych danych faktograficznych jest co do zasady dozwolone.
• Legalność zależy od tego, co scrapujesz, jak uzyskujesz dostęp i co z tym zrobisz. Publiczne strony + dane faktograficzne + analiza wewnętrzna = najniższe ryzyko.
• Zakres CFAA został zawężony po Van Buren i hiQ, ale roszczenia z prawa autorskiego, umów, prywatności i tajemnicy handlowej pozostają odrębnymi ryzykami, które nadal obowiązują.
• Odpowiedzialność karna jest rzadka w typowym scrapingu biznesowym. Większość ryzyk jest cywilna — pozwy, nie kajdanki.
• hiQ przeciwko LinkedIn nie jest uniwersalną przepustką. To był wstępny nakaz, który później zakończono ugodą. Daje nadzieję, ale nie daje gwarancji.
• Stanowe przepisy o prywatności mają znaczenie, gdy w grę wchodzi PII, ale dane nieosobowe (ceny, oferty, specyfikacje) niosą najniższe ryzyko.
• Zastosowania związane z treningiem AI to nowa i nierozstrzygnięta granica prawna. Scrapowanie danych dla własnej analizy to inny profil ryzyka niż scrapowanie pod komercyjne modele AI.
• Stosowanie dobrych praktyk — dane publiczne, respektowanie ToS, unikanie PII, nieomijanie barier, odpowiedzialne wykorzystanie danych — trzyma twój zespół w bezpiecznej strefie.

Niezbędne zastrzeżenie: ten artykuł ma charakter informacyjny, nie stanowi porady prawnej. Jeśli planujesz scrapowanie na dużą skalę albo pracujesz z danymi wrażliwymi, skonsultuj się z wykwalifikowanym prawnikiem. Ale dla sales managera, który po prostu chce wyciągnąć leady z publicznego katalogu, albo zespołu e-commerce monitorującego ceny konkurencji? Prawo jest bardziej po twojej stronie, niż pewnie myślisz.

Jeśli chcesz zobaczyć, jak Thunderbit upraszcza taki scraping danych publicznych — bez kodu, bez obchodzenia zabezpieczeń, po prostu uporządkowane dane do twojego workflow — zajrzyj do naszego albo pobierz i wypróbuj je samodzielnie.

FAQ

1. Czy web scraping jest legalny w USA w 2026 roku?

Tak, web scraping jest w USA zasadniczo legalny, jeśli scrapujesz publicznie dostępne dane. Nie ma federalnego prawa, które by tego zakazywało. Jednak sposób scrapowania, rodzaj zbieranych danych i sposób ich użycia mogą tworzyć ryzyko prawne na gruncie CFAA, prawa autorskiego, prawa umów albo stanowych regulacji prywatności. Najbezpieczniej trzymać się publicznych stron, unikać obchodzenia barier technicznych, minimalizować zbieranie danych osobowych i używać danych do analizy, a nie do bezpośredniego ponownego publikowania.

2. Czy mogę trafić do więzienia za web scraping?

Postępowanie karne za web scraping zdarza się niezwykle rzadko i zwykle wymagałoby dostępu do danych za barierami uwierzytelniania bez uprawnienia (naruszenie CFAA) albo popełnienia oszustwa. Polityka oskarżeń CFAA z 2022 roku podkreśla, że zwykłe naruszenia ToS nie wystarczają do postawienia zarzutów karnych. Większość sporów o web scraping ma charakter cywilny — to pozwy, nie sprawy karne.

3. Czy naruszenie regulaminu strony sprawia, że scraping jest nielegalny?

Nie automatycznie. Naruszenie ToS to kwestia umowy, a nie przestępstwo. Jeśli zaakceptowałeś warunki clickwrap, które zakazują scrapingu, strona może dochodzić roszczeń cywilnych z tytułu naruszenia umowy. Ale warunki browsewrap (link w stopce) są znacznie trudniejsze do wyegzekwowania, zwłaszcza jeśli nigdy się nie logowałeś ani nie kliknąłeś „Akceptuję”. Sądy w wielu sprawach scrapingowych były sceptyczne wobec pasywnego egzekwowania browsewrap.

4. Czy scrapowanie danych osobowych (e-maile, numery telefonów) w USA jest legalne?

To zależy. Wiele stanowych przepisów o prywatności w USA — w tym CCPA, VCDPA, CPA i inne — zawiera wyjątki dla publicznie dostępnych danych osobowych, ale definicje i obowiązki związane z dalszym wykorzystaniem różnią się. Scrapowanie danych nieosobowych (ceny produktów, katalogi firm, rejestry publiczne) jest znacznie mniej ryzykowne niż scrapowanie profili indywidualnych konsumentów. Jeśli zbierasz PII na dużą skalę, sprawdź właściwe przepisy stanowe i upewnij się, że masz zgodny z prawem cel.

5. Czy hiQ przeciwko LinkedIn sprawiło, że cały web scraping jest legalny?

Nie. Orzeczenie w hiQ było wstępnym nakazem — tymczasowym postanowieniem opartym na prawdopodobieństwie powodzenia — a nie ostatecznym rozstrzygnięciem co do meritum. Dziewiąty Okręg powiedział, że dostęp do danych publicznych prawdopodobnie nie narusza CFAA, ale sprawa zakończyła się ugodą w 2022 roku bez ostatecznego wyroku. To nie daje uniwersalnej zgody na scrapowanie dowolnej strony i nie odnosi się do roszczeń z prawa autorskiego, umów, prywatności czy tajemnicy handlowej. To dobry sygnał dla scraperów danych publicznych, ale nie gwarancja prawna.

Dowiedz się więcej